Daar zit muziek in

Zomer in de Diamantbuurt. 'All in all it's just another brick in the wall,' zingt Rocker, ergens aan de overkant van de binnentuin. Door de bomen blijft hij onzichtbaar, deze buurman, maar horen doen we hem des te beter. Classic Rock is zijn ding, en in plaats van zingen zet hij 't soms ook op een fluiten. Dat is 's middags.
's Avonds heb je het gospelkoor, hiernaast op drie hoog. Het is ineens begonnen en zo te horen is het flink groot. Strak om half negen zet het in en fanatiek is het ook: om elf uur klinkt het nóg.
Dan hebben we Blokfluitertje, schuin achter. Benieuwd wat haar leraar ervan vindt dat ze maar zo weinig oefent; een keer per week is al veel. Eigenlijk zit ze altijd achter haar beeldscherm, dat flikkert door de gordijnen heen. Met wie zit ze daar te chatten, en waarover? De piano horen we ook niet zo vaak. Maar die gaat lekker. Hele sonates komen er foutloos uit.
Dat is het wel zo'n beetje. De enige andere taal die er klinkt in deze binnentuin is universeel. Zwart, blank of koffieverkeerd: het gekrijs uit kinderkeeltjes klinkt overal hetzelfde.